Het Universitair Medisch Centrum (UMC) Utrecht is in 1999 ontstaan uit de samenvoeging van het Academisch Ziekenhuis Utrecht, het Wilhelmina Kinderziekenhuis en de Medische Faculteit van de Universiteit Utrecht. Om de flexibiliteit van het ziekenhuis te waarborgen - in de gezondheidszorg volgen ontwikkelingen elkaar snel op - werden grote vrij indeelbare vloeroppervlakten verdeeld over drie zones. De noordelijke zone bevat de verpleegafdelingen, de zuidelijke de poliklinieken en de middenzone huisvest onderzoek, behandeling en ondersteunende diensten. De middenzone is geconcentreerd in het hoofdgebouw. Een enorm rechthoekig bouwblok dat functioneert als een stad op zich en dat wordt doorsneden door drie ruime lichtstraten, met elk een eigen sfeer en karakter. De open indruk wordt versterkt door de brede, open atria onder de glazen gewelven.

De verpleegafdelingen bevinden zich in de V-vormige volumes aan het hoofdgebouw. De poliklinieken bevinden zich in de bijgebouwen aan de voorkant. Het gevelbeeld van deze drie zones is streng: witte keramische tegels en blauw zonwerend glas. Alle aanpalende gebouwen bestaan uit warmer en huiselijker baksteen. Door afwisseling van openheid en beslotenheid, een rijk geschakeerde inrichting, integratie van kunst en aandacht voor de herkenbaarheid van elke plek komt het UMC tegemoet aan de uiteenlopende wensen van de gebruikers. Na al die jaren voldoet de hoofdvorm met zijn heldere structuur nog steeds, en doet het gebouw wat het al twintig jaar doet: kalmeren. Door die lichtheid.